David Endt = Ajax!

Vanochtend stond ik met hele grote verbazing op. David Endt zou zijn baan als teammanager van Ajax kwijt raken en een andere plaats binnen de club krijgen. Ik wist niet wat ik las. Een man die al bijna een kwart eeuw werkzaam is bij Ajax vervangen door een of ander honkballertje of hockey figuur? Dat nooit!

Hoe dom kan je zijn vraag ik me af en toe wel eens af als ik dit soort berichten voorbij zie komen. Mensen die al jaren bij een voetbalclub werken en dan ineens weg moeten. Je hart en ziel weg doen, zo zie ik dat. En het is iets wat de laatste jaren steeds vaker gebeurd.

Ik hoop dat David gewoon bij Ajax blijft en het liefst nog als teammanager. Wat heeft deze man Ajax verkeerd gedaan? Waarom moet hij ineens na zoveel jaren alsnog vervangen worden? En de vraag die mij vooral bezig houdt, waarom gooi je de ziel van een club weg?

De revolutie van Cruijff vond ik een groot succes. De jeugd moest weer het belangrijkste worden en dat is aardig gelukt nu drie landstitels binnen zijn en enkele groeibriljantjes zich verder ontwikkelen. Het spel moest ook weer des Ajax worden en dat begint ook meer en meer te komen.

En de tijden van het geld weg smijten aan spelers is ook voorbij. Ik ben blij dat Ajax besloten heeft om Maher niet te halen. Ik vind het een goede speler, maar niet tegen elk geld. Als meneer 9 miljoen kost aan transfersom ben je er nog niet. Tel er een salaris van ongeveer een miljoen per jaar bij op en dan nog wat tekengeld. Als hij dan 2 jaar zou blijven, moet hij je minimaal 11 miljoen van hem opstrijken als je hem door verkoopt. En niemand kan zeggen hoe hij zich ontwikkelt. De tijden van gekte zijn voorbij, ook in Amsterdam.

Maar die gekte begint nu toch wel weer een beetje terug te komen. Een ras Ajacied weg zetten in een kantoor baantje zodat hij zijn mening niet kan verkondigen en er een marionettenpop voor terug laten komen. Nee Ajax, zo ken ik je niet.

Leven met de leugen

Vandaag werd het dan eindelijk bekend na een flinke periodes van leugens. Boogerd gaf toe doping te hebben gebruikt. De Hagenees moest diep door het stof door voorbije weken. Hij kwam tot zijn besluit om het toe te geven nadat kinderen op de voetbalclub aan zijn zoontje hadden gevraagd of hij doping gebruikt had. Toen knapte er iets bij de winnaar van de koninginnenrit van de Tour de France in 2002.

En ik had ergens medelijden met de beste man. Niet dat ik het goed praat dat hij doping heeft gebruikt want dat kan en mag absoluut niet. Maar mensen vergeten de ellende die er vaak achter zit. Een wielrenner komt niet zomaar tot het besluit om doping te gebruiken.

Een wielrenner heeft niet alleen een professionele kant. Maar ook een persoonlijke kant. Hij heeft een familie. Moet zorgen voor een inkomen. Van dat inkomen probeert hij te leven. Maar wat als je talent je als wielrenner je in de steek laat maar je toch een persoon bent die niet van snel opgeven is. Wat doe je dan om toch professioneel rond te kunnen rijden?

Dan zoek je snel je toevlucht in middelen zoals EPO en allerlei andere verboden middelen. Ze helpen je om je prestaties te verbeteren. En wie ben jij om dat niet te doen als iedereen om je heen het ook doet. En als het dan nog helpt om wedstrijden te winnen en daarmee ook je salaris rijkelijk te zien stijgen dan is de weg helemaal vrij voor om allerlei rommel in je lichaam te spuiten en te slikken.

En dan hoor je een hoop mensen elke keer maar weer zeggen van ik had dat niet gedaan. Ik zou daar niet zo stellig in zijn. We blijven allemaal mensen en als de druk zo hoog wordt dat je dreigt je carrière te moeten beëindigen en sponsoren die druk nog eens extra verhogen door te zeggen dat ze minder geld geven als de prestaties uitblijven, dan wordt het ook voor u erg moeilijk om nee te zeggen tegen doping.

Laat ik nogmaals duidelijk maken dat ik hier niet het gebruik ervan goed zit te praten en zeker iemand als Armstrong niet. Hij heeft echt het hele wielrennen kapot gemaakt in zijn tijd door overal en iedereen psychologisch te beïnvloeden. Maar ik wil hier wel een lans breken voor de renners die eigenlijk weinig keus hadden. Wat hadden zij anders moeten doen?

Maar wat ik hoop dat als ik naar de komende Tour kijk dat ik weer kan genieten van het wielrennen. Want er is niet zo mooier dan een wielrenner die afziet en met pijn en moeite de berg haalt. Het afzien is een prachtig onderdeel van de sport. Maar het afbreken van het wielrennen zoals nu gebeurt daar verzet ik me tegen.

Zolang de wielen draaien is er koers!  

Sport is zoals de echte wereld!

Het heeft me deze week niet los kunnen laten. De dood van grensrechter Richard Nieuwenhuizen. Zo sta je zondag lekker bij je zoon te vlaggen en de dag later blaas je je laatste adem uit. En waarom? Dat is eigenlijk de vraag die iedereen bezig houdt. En met zijn allen roepen we nu al wat er moet gebeuren. Maar wat is goed?

We moeten maar tot een conclusie komen. De sport is verziekt. Bij het wielrennen hebben we jarenlang geloofd in het sprookje dat Lance Armstrong heet. In het voetbal staat het bol van de spelers die scheidsrechters belagen, schwalbes maken en niet schromen de tegenstander een kaart aan te naaien.

Bonden moeten het met minder geld gaan doen of complete sporten worden zelfs gewoon opgegeven zoals het basketbal. Het is een goede afspiegeling van de maatschappij waarin we leven. Geld kranen worden stop gezet, jarenlang hebben we geloofd in allerlei beloftes waarvan iedereen allang kon weten dat het nooit werkelijkheid zou worden en de omgangsvormen met elkaar zijn we al jaren kwijt.

Het is alleen wel triest dat er wel een vader moet sterven voor de ogen van zijn kind alvorens we tot actie over gaan. Een tijdje terug stond ik te kijken bij een wedstrijd tussen twee jeugdteams. Beiden de A1. Daar was een grensrechter en hij deed zijn best. Dat vond ik althans. De ouders van de tegenpartij niet. Die riepen in allerlei vakkundige scheld termen dat ze de beste man niks vonden en dat hij die vlag maar ergens in moest stoppen. De rest mag u zelf invullen.

Ik hoop dat we door deze gebeurtenis eindelijk de bodem hebben bereikt wat betreft het met elkaar omgaan op een sportveld. Hoewel sommigen hierin ook hardleers zijn zoals trainer Michel Vonk die als trainer van Sparta Donovan Beekman nog probeerde te verdedigen voor een doodschop in de wedstrijd tegen Excelsior.

Ik heb dan ook een boodschap aan de professionals in het betaalde voetbal: Laat zien dat je van goede wil bent en dit gedrag wil uitbannen. Doe dat niet alleen met loze woorden en posters die je voor een raam hangt maar pak het gedrag van je eigen medewerkers, spelers, trainers en supporters ook eens aan.

Voor de amateurs wil ik nog een laatste punt mee geven: Is het je waard om iemand de dood in te trappen voor eventueel een wedstrijd winst die je hebt? Denk na! Het is en blijft altijd een spelletje wat we vroeger allemaal zijn gaan doen voor onze plezier!

En hopelijk zien we iets terug van al deze goede bedoelingen. Niet nu en volgende week maar ook over een paar jaar. Hopelijk kunnen we dan zeggen dat wat er op zondag 2 december 2012 is gebeurd iets is wat nooit meer zal voorkomen.

Van Basten is zich zelf niet

‘’Ik ben mezelf niet

Of al die jaren nooit geweest

Ik ben de gangmaker op het verkeerde feest

Ik ben mezelf niet of nooit geweest’’

Aan dit lied van Acda en de Munnik moest ik denken toen ik de samenvatting van Willem II- SC Heerenveen zag. Het had niet eens betrekking op een van beide teams maar op de trainer van de Friese ploeg: Marco van Basten.

Marco heeft het zwaar. Dat zien we aan alles. Aan zijn haren die steeds meer grijs worden maar ook aan zijn gezichtsuitdrukking. En eerlijk is eerlijk het valt ook niet mee om op dit moment trainer te zijn van Heerenveen. Hij zag zijn beste spelers vertrekken. Assaidi, Narsingh en Dost besloten allemaal voor een avontuur te gaan buiten Friesland.

Iets wat Marco jaren geleden zelf ook eens deed maar dan bij Ajax. In 1987 besloot hij Ajax te verruilen voor het grote AC Milan destijds. Samen met grootheden als Baresi, Maldini, Rijkaard en Donadoni werd hij drie keer de beste van Europa en won hij ook nog tweemaal de Wereldbeker.

Hij speelde in stadions waar ze zijn naam riepen. Marco was een held met twee fantastische voeten. Van Napels tot aan Turijn. In heel Italië was hij berucht. Daarbuiten ook. 276 doelpunten in 373 wedstrijden is natuurlijk geen slecht gemiddelde.

Maar in 1995 was het klaar voor Marco. Het ging niet meer. De benen waren klaar. Hij besloot enkele jaren later een doorstart te maken op het veld als trainer. Een keuze waar hij achteraf gezien wel spijt van heeft. Bij het Nederlands elftal was het resultaat prima maar het spel slecht. En bij Ajax was dat beiden beneden het niveau wat men daar verwachtte.

En nu rijdt San Marco iedere dag op en neer vanuit de hoofdstad van Nederland naar een Fries plaatsje waar ze goed konden voetballen, maar waar niet veel meer van over is. Maar ook van Van Basten is niet veel meer over.

Je ziet hem ongelukkiger worden. En soms zie je hem zelfs met een vertwijfelende blik kijken van waar hij toch aan begonnen is. Ik heb een tip voor Marco. Stop ermee. Laat het zitten dat voetballen. Ga analyses houden op televisie, een praatje in het land, maar stop met trainen. Dit vak hoort niet bij jou en je status.

Marco, ga weg bij dat voetbal, want volgens mij ben jij jezelf al jaren niet meer geweest.

Bert ligt er wakker van

De wekker gaat om zeven uur in de ochtend. Zuchtend kijkt Bert van Marwijk naar zijn wekker. Alweer een dag volop inspanningen. Eerst de training en dan die verdomde media. Gaan ze weer vragen stellen over Huntelaar. Of heeft van Basten weer eens zijn mond open gedaan. En laat ik het nog maar niet hebben over die betweter met zijn snor, die ineens kritiek op mij heeft.

Nee, het is duidelijk, Bert zit niet in zijn vel. Na zijn mislukte experiment tegen het altijd lastige Bulgarije, waar hij voor het eerst sinds zijn aanstelling niet slaagde voor een examen, is Bert de weg kwijt. Wie moet er in de aanval. Van Persie of toch die topscorer van Duitsland. En moet ik Sneijder opstellen of kies ik voor iemand die wel een goed seizoen heeft gespeeld. Allemaal vragen waar Bert mee rond loopt.

En het wordt er niet makkelijker op. Zeker niet nu hij in Polen is. Een land waar het nou ook niet echt geweldig vertoeven is. En dan heb je het nog niet over het grootste zorgenkindje van Bert: de verdediging. Zijn ze nu allemaal zo traag of zijn de spitsen van de tegenpartij zo snel. Kan die Van der Wiel niet eens een goede voorzet afgeven. En het centrum, moet ik daar nu echt met Wilfred Bouma gaan spelen? Allemaal vragen die Bert bezig houden.

En het leek hem allemaal niet zo veel te doen. Tot dat ik gister, maandag 4 juni, de verontrustende beelden zag van onze bondscoach. Hij was een beetje ziekjes. Een klein beetje vermoeid wellicht. Onze coach was zelf niet fit. En ik zag de problemen groter worden in mijn hoofd. Een zieke bondscoach, spelers die geblesseerd zijn of steeds slechter gaan spelen. Kan het nog erger worden voor ons Nederlanders? Dat kan wel maar laten we daar nog maar niet aan denken.

Het zijn allemaal de kopzorgen voor onze bondscoach die hem nu niet fit maken. En ik kan me dat voorstellen. Er zitten in ons kleine landje aan de zee meer dan 16 miljoen betweters die een voor een zeggen het beter te kunnen. Maar wij hoeven niet te beslissen wie er speelt. Dat doet Bert. Wij hoeven niet de media te woord te staan, dat doet Bert. De druk wordt Bert teveel.

Ik hoop dan ook een ding voor Bert. Niet dat hij het EK wint, dat is natuurlijk erg mooi, maar ik hoop dat Bert nu eens lekker rustig de nacht tegemoet kan gaan. En geen zorgen heeft. Dat hij weer beter wordt. En dat leidt dan tot een groot feest in juli in Amsterdam.

Het is 2 juli in Kiev. Zeven uur in de ochtend. Bert wordt wakker van een hele mooie droom. Dat hij met Nederland Europees Kampioen is geworden. Hij kijkt naar buiten en ziet een Oranje massa. Het is werkelijkheid! Bert ploft op bed en is moe. Moe maar voldaan.

Voetbalshirts zorgen altijd voor publiciteit

Vele supporters kijken er ieder jaar weer reikhalzend naar uit: de voetbalshirts van zijn of haar favoriete club. Het ene jaar valt het shirt goed in de smaak en het andere jaar vindt men het shirt het meest verschrikkelijke shirt dat er ooit is geweest. Maar toch worden deze ieder jaar weer volop verkocht.

Een voetbalshirt is ook erg interessant voor bedrijven om te gebruiken als communicatiemiddel. Zo worden er riante bedragen betaald om op het shirt te mogen prijken. Zo betaald AEGON Ajax jaarlijks maximaal 12 miljoen euro om met het logo op het shirt van de Amsterdammers te mogen verschijnen. Dit is niets in vergelijking met Qatar Foundation, dat jaarlijks 30 miljoen euro betaalt om op het shirt van Barcelona te mogen verschijnen.

Toch moet je als bedrijf zijnde erg uit kijken met het sponsoren van een club. Want een foute match zorgt direct voor schade aan de naamsbekendheid. Zo is het namelijk erg onwaarschijnlijk dat AEGON ooit nog Feyenoord gaat sponsoren. Al is het maar puur om het feit dat de rivaliteit tussen deze twee ploegen. Daardoor zouden grote groepen mensen hen niet meer serieus nemen en dat kan wellicht leiden tot het vertrek van veel klanten.

Maar ook de kledingsponsors moeten erg uitkijken bij het bedenken van een nieuw shirt. Zo heeft NIKE erg veel commentaar gekregen op het laatste Nederlands elftal uit shirt. Vele mensen vonden het erg donker. Dat was mede te danken aan het programma Voetbal International. Daar maakten Johan Derksen en Rene van der Gijp het shirt met de grond gelijk. Daar had NIKE dan ook meteen direct een probleem bij omdat deze mannen veel invloed hebben op de mening van de Nederlandse voetbal liefhebber.

Maar een ding moet een club en kledingsponsor nooit doen met een shirt. Je moet nooit aan de kleuren en patronen van het shirt komen. Dat kan vaak ook niet omdat het statutair zo is vast gelegd maar als een club wordt overgenomen dan wordt dat ook nog wel eens verkocht. En vaak zijn de fans daar niet altijd blij mee.

Zo is er een zeer recent voorbeeld. De club Cardiff City uit Wales, is onlangs overgenomen door Maleisische investeerders. Zo willen zij de clubkleuren van Cardiff City veranderen en het logo veranderen. De fans reageerden hier furieus op. Echter kan het bestuur van de club niet terug. Het heeft afspraken gemaakt met de investeerders waar niet meer over gepraat kan worden.

Dit is een voorbeeld van iets dat voor de fans, gelukkig, niet al te vaak gebeurd. Het geeft in ieder geval ieder jaar weer voldoende commotie. Zowel in positieve zin als in negatieve. Desondanks is het een bijzonder fenomeen: het voetbalshirt.

Olympisch Vuur moeten we maar even tijdelijk doven

Op dit moment is er een zeer actuele discussie rondom een mogelijke kandidatuur voor Nederland als gastland voor de Olympische Spelen van 2028. De een zegt dat moet je doen omdat het een geweldige impact heeft op een land. De ander roept weer niet doen. Het is zonde van het geld en het kost vaak veel meer dan wordt verteld. Kortom er zijn veel uiteenlopende meningen van mensen over het Olympisch Plan.

Maar persoonlijk denk ik dat we voorlopig even onze ambities in moeten houden. Ik zou het namelijk ook geweldig vinden als de Spelen naar Nederland zouden komen maar op dit moment kunnen we dit gewoon niet verkopen. Er moet namelijk flink bezuinigt worden en dan zou je tegen het volk met iets aan komen zetten waarvan je nog niet weet hoeveel het daadwerkelijk gaat kosten.

En dan is het natuurlijk zo dat het iets voor de langere termijn is en dat het ook belangrijk is voor de samenleving. Daar ben ik het niet helemaal mee eens. Natuurlijk heeft de maatschappij iets aan de spelen. De breedtesport gaat een boost krijgen en daardoor gaan er ook meer mensen sporten. En als er iets verbroederd dan is het de sport.

Maar over die kosten ben ik het niet eens. Je moet namelijk nu aangeven of je er vol voor wil gaan als Nederland zijnde. Er is namelijk nog maar weinig draagvlak onder de bevolking en wil je dit veranderen dan moet je toch nu overgaan tot actie. En daar heb je in mijn ogen wel geld voor nodig, want je moet de mensen wel proberen te binden door middel van campagnes, onderzoeken enzovoorts.

Het lijkt mij dan ook verstandiger om even te wachten. In ieder geval moet er duidelijkheid komen over hoe hoog de kosten kunnen worden. En ook moet er gekeken worden of Nederland wel veel geld wil investeren in een mogelijke kandidaatstelling. Maar er is naar mijn idee wel een andere mogelijkheid om de Spelen van 2028 toch binnen te halen.

Waarom gaan we niet de bedrijven in Nederland aanspreken om samen met hen de Spelen binnen te halen. Ik denk namelijk dat het voor bedrijven heel interessant kan zijn om in de Spelen te investeren. En voor de overheid is het een probleem minder omdat zij nu geen of weinig geld hoeft te investeren. En dan zouden we wellicht de Spelen alsnog kunnen organiseren.

Maar er is nog tijd om erover na te denken. Hoe we verder moeten met een mogelijke kandidaatstelling voor de Olympische Spelen van 2028. Maar een ding is zeker, of de Spelen komen of niet, het is en blijft een fantastisch evenement.