De hel van Deurne, een stadion zoals het moet

Voetbalstadions kunnen zo prachtig zijn. En dan heb ik het niet over de betonnen bakken waar tegenwoordig heel veel clubs in spelen, maar dan heb ik het over stadions die al heel erg lang mee gaan in de wereld. Een stadion waar een verhaal in zit. Waar iedere week vele mensen hebben staan juichen maar wellicht ook veel verdriet hebben gekend. De komende periode zal ik diverse stadions eruit lichten die een bijzonder verhaal met zich mee brengen.

Ik trap af in het land van onze Zuiderburen, namelijk België. Niet ver over de grens met Nederland ligt Antwerpen. Een grote havenstad waar vooral de ring geregeld vast loopt vanwege het grote aantal auto’s dat iedere dag langs deze stad moet passeren. Maar Antwerpen is ook de stad van de oudste voetbalclub van het land.

De lokale Royal Antwerp Football Club, afgekort ook wel Antwerp genoemd, is in 1880 opgericht en is daarmee de oudste nog bestaande club in het land van de Belgen. In de jaren ’20 en ’30 van de vorige eeuw besloot de Antwerpse voetbalclub om te verhuizen naar het huidige Bosuilstadion. Echter ging dat niet zo eenvoudig. Er waren namelijk twee groeperingen binnen de club aanwezig. Er was een groep die een 8 hectare groot gebied wilde kopen in de Antwerpse deelgemeente Deurne. Dit zou naar hen mening groot genoeg moeten zijn voor het destijds nog te bouwen stadion.

Een andere groep ging daar echter niet zomaar mee akkoord. Zij wilden namelijk het gehele gebied rondom het stadion kopen om naast het stadion ook andere winstgevende activiteiten op te starten. Echter stuitte dit op bezwaar van de Belgische voetbalbond, die toen nog vond dat er geen commerciële activiteiten plaats mochten vinden.  Maar op 1 november 1923 werd dan toch de eerste wedstrijd gespeeld in het stadion van het huidige Royal Antwerp FC. Een interland tussen België en Engeland trok destijds 40.000 bezoekers.

Het stadion heeft daarna vooral rondom interlands van België en Nederland, die toen nog regelmatig gespeeld werden vanwege de korte afstand tussen beide landen, een bijzondere reputatie opgebouwd. In het Bosuilstadion werden de confrontaties tussen beide landen gespeeld wanneer de Belgen thuis speelden. Er gebeurde dan vaak iets magisch. De supporters van België waren in staat een sfeer neer te zetten die uniek was voor die tijd. Er werden dan ook bijzondere en memorabele wedstrijden gespeeld in Antwerpen in de vorige eeuw. Het kreeg toen dan ook de bijnaam ‘De Hel van Deurne’.

Maar wat maakt dit stadion nu zo bijzonder. Persoonlijk ben ik er nog niet langs geweest en dat is wel iets wat ik nog moet doen voor het te laat is, maar daar over later meer. Het is een stadion zoals je je ze bijna nergens anders vindt. Met houten bankjes en een typische Engelse uitstraling, is dit stadion een monument in het betaald voetbal. Wanneer je dan naar de hoofdtribune kijkt zie je dat er een verwoede poging is geweest om de commercie zijn intrede te laten doen, maar we kunnen wel stellen dat dit niet echt goed gelukt is.

Het is een prachtig en uniek stadion dat je haast niet veel meer ziet. Maar niet alleen vanwege de bouw is het een monument. Persoonlijk vind ik de verhalen die erbij zitten nog belangrijker. Hier zijn mensen geweest die hun dood hebben gevonden, maar ook mensen die er prachtige momenten mee hebben gemaakt. Mensen die de ene week met veel plezier naar een wedstrijd gingen en vervolgens met een enorme kater naar huis gingen. Het is meer dan een stadion waarin gevoetbald wordt.

Maar het gaat niet goed met het Bosuilstadion. Het stadion dat geschiedenis ademt is al diverse keren aangepast aan de huidige eisen. Het stadion heeft afgelopen jaar tijdelijk moeten sluiten na aanleiding van een tribune die niet aan de eisen voldeed. Daarnaast kwam er ook bovenop dat de elektriciteit voorzieningen niet geschikt meer zijn voor de huidige tijd.

Maar er wordt nu weer in gevoetbald door Royal Antwerp Football Club. Zij staan momenteel onder leiding van Jimmy Floyd Hasselbaink. De voormalige spits van het Nederlands Elftal, is bij Antwerp FC begonnen aan zijn eerste klus in het betaald voetbal als hoofdtrainer. Hij heeft de taak gekregen om Antwerpen weer naar het hoogste niveau te brengen. Al enkele jaren speelt de ploeg niet meer op het hoogste niveau in België, ondanks de grote en rijke geschiedenis die de club bezit.

Ik wil iedereen aanraden om naar dit stadion af te zakken. Het voetbal wat je te zien krijgt tijdens een wedstrijd zal niet geweldig zijn, maar wanneer je denkt aan de geschiedenis en geniet van het oude stadion, kan je er een hele leuke tijd hebben denk ik. Ik ga er binnenkort in ieder geval een bezoekje aan brengen. Want over een paar jaar kan het zomaar zijn dat het stadion zelf tot de geschiedenis hoort!

Praktische informatie om het stadion te bezoeken: Het stadion ligt niet in Antwerpen zelf, zoals hierboven al te lezen valt. Vanaf station Antwerpen Centraal, dat vanaf Nederland goed te bereiken is, dient men nog een tram te nemen die nagenoeg voor het stadion stopt in het Belgische Deurne. Denk eraan wanneer je met de trein gaat en je een wedstrijd wil bezoeken dat je rekening houdt met het tijdstip van de wedstrijden. Deze worden vooral op een zaterdagavond gespeeld en dat kan dan voor problemen zorgen. Zie dan ook de site van Royal Antwerp FC, www.rafc.be, voor een actueel speelschema.  

Ooit wordt het beter... toch?

Afgelopen week zijn we als voetballand Nederland, weer even met beide benen terug op de grond gezet. Waar Ajax het niet voor elkaar wist te krijgen om AC Milan op de knieën te krijgen, kon PSV het zeer gerenommeerde Chornomorets Odessa niet met een nederlaag terug sturen naar Oekraïne. Maar ik wil het in deze blog niet hebben over het feit dat we steeds verder achterop geraken als het over Europees voetbal gaat. Ik wil het hebben over PSV.

Het is niet best wat daar allemaal gebeurd in Eindhoven. Na het laatste hoogtepunt voor hen in dit jubileum jaar, de klinkende overwinning in eigen huis tegen Ajax, is het niet veel beter geworden. Er wordt al een lange tijd niet meer gewonnen van ploegen in Nederland. En dus begint de paniek een beetje toe te slaan. Want een topclub is het niet gewend om in dit soort situaties terecht te komen.

Maar wanneer een club in paniek raakt, gaat men ook vaak gekke dingen doen. PSV sprak tijdens de aanstelling van Cocu als trainer van de club uit dat men koos voor de jeugd. Na het voorbije seizoen, waarin de club van incident naar incident sprong, koos men voor deze optie. De jeugd zou de kans krijgen om zich te laten zien. En dat leek ook erg goed uit te pakken. Na een formidabel begin in onder meer de voorronde Champions League, leek de club er weer bovenop te zijn.  

Nu de winterstop nadert kan je voorzichtig stellen dat er van dat goede begin helemaal niets meer over is. De jonge spelers zijn uit vorm en ook ontbreekt het aan vertrouwen. Ondertussen begint de algemeen directeur een aantal vreemde uitspraken te doen zoals dat het niet nodig is om Europees voetbal te behalen. Een erg onhandige uitspraak en zeker in de situatie waarin de club zich momenteel begeeft.

En nu begint de roep om nieuwe spelers steeds luider te worden vanuit het Eindhovense leven. Men vindt dat met deze groep er niet meer in zal zitten en dat er daarom enkele aankopen gedaan moeten worden. Er moet ervaring gekocht worden want dat is volgens vele fans hetgeen wat nodig is voor dit PSV. Maar ik betwijfel of dat de juiste manier is om er weer bovenop te komen.

PSV heeft namelijk afgelopen zomer de keuze gemaakt om te gaan voor de jeugd en daarmee ook voor de lange termijn. Wanneer je nu een aantal ervaren spelers erbij wilt halen, ik vraag me overigens af of die momenteel wel voor dit PSV willen spelen, ga je het principe van de jeugd heeft de toekomst overboord gooien. Je gaat dan voor de korte termijn en dat kun je in mijn ogen beter niet doen momenteel.

Het seizoen van PSV is namelijk al voor een groot deel over. Geen beker, geen Europa en een flinke achterstand op de top in Nederland. Het is misschien te vroeg om nu al te spreken van een verloren seizoen, maar deze dingen zorgen ervoor dat je dat wel gaat denken. Maar wat zou dan wel verstandig zijn om te doen voor dit PSV?

Ga door die zure appel heen. Feyenoord heeft dit ook gemoeten. Zij hadden destijds ook grote financiële problemen, maar zij zijn altijd door gegaan. Er is daar nooit iemand geweest die het vertrouwen echt in de club verloren heeft. En eens wordt het beter. Maar om dit seizoen nog diverse spelers aan te kopen, terwijl het seizoen haast niet meer te redden valt, lijkt mij dan ook geen verstandige zet. Het zijn snelle lijmpogingen om de club voor dit seizoen te redden.

De club doet er nu verstandig aan om de organisatie zo neer te zetten zoals zij het voor ogen heeft. Men kan nu de jeugdopleiding gaan veranderen in de richting die men wil. En wat misschien wel het belangrijkste van alles is, is de band met de fans intensiever maken. Want iedereen kan zich je het afgelopen seizoen wel herinneren. Dat liep toen niet helemaal lekker.

Al heb ik mijn bedenkingen rondom het bericht dat de spelers het kaartje voor de uitsupporters van PSV voor de wedstrijd tegen Utrecht betalen, ik denk dat dit iets teveel vanuit de club is gekomen en niet zozeer vanuit de spelers, zie je in ieder geval wel dat de band tussen beide wel met de week beter wordt. Ook al is het resultaat ronduit dramatisch.

Maar om terug te komen op het beleid wat PSV nu vaart, ze moeten proberen de rust te bewaren. Je moet een sfeer creëren dat het in eerste instantie om het plezier gaat en dat voetballen leuk is. En doe geen gekke dingen meer. Ga niet meer je ploeg halsoverkop om gooien. Laat de algemeen directeur geen onnodige uitspraken doen. En misschien nog wel het belangrijkste, houdt je vast en het gekozen beleid. En bedenk ook, ooit komt het goed.  

‘Wij hebben geen eigen belang. Alleen het belang van de club telt’

De laatste jaren zijn er steeds meer voetbalclubs in handen gevallen van rijke miljonairs. Van hele grote ploegen als Chelsea tot op een wat lager niveau zoals Vitesse. Ze hebben allemaal eigenaren gekregen die enorm veel geld in de club steken. Maar lang niet iedereen vindt dit een goede ontwikkeling. Zo ook John van Zweden, een van de aandeelhouders van Swansea City maar bovenal ook een voetballiefhebber. Ik sprak met hem over dit onderwerp.  ‘’Het is een beetje een zieke wereld.’’

John van Zweden begrijpt niet goed waarom mensen geïnteresseerd zijn in de grote ploegen als Barcelona en Real Madrid. ‘’ Kijk naar wat Real heeft gedaan met het aantrekken van Bale voor 100 miljoen als linksbuiten terwijl ze de beste linksbuiten van de wereld hebben. Daarnaast hebben ze een schuld van rond de 600 miljoen. Hoe is dat mogelijk! Ik snap dan ook niet dat mensen graag naar clubs als Real en Barcelona kijken. Allebei mega schulden en de toeschouwers moeten elk jaar meer betalen. Belachelijk.’’

Van Zweden vindt het knapper zoals Bayern München zijn zaken heeft geregeld. ‘’Ik heb meer respect voor Bayern. Geen schuld en alles betalen met eigen geld’’, vervolgt van Zweden. Over Swansea is hij heel duidelijk. ‘’Ik ben er trots op dat wij een gezonde club zijn die niet van die rare dingen doen. Wij geven niet meer uit dan we hebben. Daarnaast zijn onze toegangskaartjes de laagste van de hele Premier League. Bij Swansea geven we niet meer uit dan er binnenkomt. Simpeler kan niet!

Zo doe je in het dagelijks leven het ook, en zo hoort het ook. En dan kunnen we met een kleine  begroting toch ook nog winst maken.’’

John van Zweden met een van de successen van Swansea
© John van Zweden

Bij de buren van Swansea, Cardiff City, is het tegenovergestelde het geval. Een aantal jaren geleden kwam daar een eigenaar die besloot enkele dingen binnen de clubcultuur te veranderen. De clubkleuren werden aangepast en niet gek veel later was het logo aan de beurt. De club kwam steeds verder weg van de eigen aanhang te staan en kreeg er ook nog een lening bij met een enorme rente. Van Zweden: ‘’Supporters werden gek. Maar ze kunnen er ook niets tegen doen. Wij zijn de enigste club die in handen is van supporters en dat voelt goed. Onze fans lopen met ons weg. We beantwoorden hun vragen via de social media (Twitter en Facebook ) en houden zo onze club normaal. ‘’  

De UEFA wil de komende jaren gaan proberen om de financiële verschillen tussen de diverse clubs te verkleinen. Daarvoor is het Financial Fair Play bedacht. John van Zweden is tevreden over het initiatief, maar heeft ook zijn twijfels. ‘’Als Michel Platini doet wat hij nu zegt, geloof ik daarin. Maar ook bij de UEFA en de FIFA draait het om geld. Geld maakt de wereld ziek en dus ook het voetbal. Ik twijfel daarom steeds meer aan Platini. Ik heb altijd gezegd, het is te hopen dat die Blatter snel aftreedt. Maar dat doet hij pas als hij dood is, denk ik. Tot die tijd is alles toegestaan, en kunnen clubs alles doen.’’

Swansea hoeft echter niet te vrezen voor de gevolgen van het Financial Fair Play systeem. De club maakt winst. En wat misschien nog wel belangrijker is, is de goede band die de club met de eigen achterban heeft. ‘’We zijn een grote familie. We onderhouden contact met onze fans via sociale media en zullen ook nooit de clubkleuren of het logo aanpassen. Wij zijn trots op onze club en weten ook waar we vandaan zijn gekomen. Dat is iets wat wij nooit zullen vergeten. Elf jaar geleden bestond Swansea bijna niet eens meer.’’

Voor toekomstige voetbalbestuurders heeft John van Zweden ook nog een belangrijk advies. ‘’Als je een bestuurslid bent, moet je normaal doen. En een club moet je besturen zoals je je eigen bedrijf of je eigen gezin ook draaiend houdt. En ook moet je niet groter doen dan je bent. Je ziet geen van onze bestuursleden in extreem dikke auto’s rijden. Wij hebben geen eigen belang. Alleen het belang van de club telt!’’

Een uitgelaten John van Zweden
© John van Zweden

Maar ook Van Zweden beseft zich dat het eens klaar is met dit jongensboek. ‘’Ooit zal er een dag komen dat er iemand komt om de club over te nemen. Dat is op dit moment niet het geval. Maar als iemand de club overneemt moet dat iemand zijn die het beste voor heeft met de club. Maar ik zal me daar nooit mee bemoeien. Dat zal onze voorzitter verder af moeten handelen.’’

‘’Ik heb het mooiste leven wat er is. Verkoop vier dagen van de week mijn rollenbehang, en zit drie dagen van de week bij Swansea. Mooi toch! En dan doe ik ook nog regelmatig lezingen geven aan bedrijven of voetbalclubs. Vertel daar mijn mooie Swansea avontuur. Ik zou met niemand willen ruilen!’’

Supporter zijn is niet zo makkelijk

Stelt u zich eens voor. Je bent een supporter van een voetbalclub. En deze week is het eindelijk weer eens een lekker potje Europees voetbal. Maar we moeten daar wel een stukje voor reizen namelijk naar Italië. Dat vinden we geen probleem want dat is nog best gezellig om met vrienden onderling op stap te gaan.

Eenmaal aangekomen daar is het best gezellig met elkaar. Je drinkt wat biertjes met je vrienden, er worden weer wat schunnige moppen verteld en als iedereen een beetje aangeschoten wordt, worden er ook de eerste liederen ingezet die men altijd zingt bij jou club. Het is beregezellig. Tot op een bepaald moment. Dan komt er ineens een groep van ongeveer twintig capuchons op je afgelopen. Ze zijn niet gekomen om mee te feesten maar om een ouderwets potje elkaar de hersenen in te slaan.

Maar ze hebben het deze keer op jou en je vrienden gemunt. Want jullie zijn van die club waar onze club vanavond tegen speelt. En dat vinden zij een goede reden om je een paar klappen te verkopen. Je hebt dan zelf twee opties; of heel hard weg rennen of terug slaan. Die keuze laat ik aan u, maar duidelijk mag zijn dat zo een gemiddeld opstootje geboren wordt.

Een dag later is in diverse media te lezen dat er door supporters van een bepaalde club in het buitenland gevochten is. We spreken met zijn allen onze afkeuring uit over deze types, want nee het kan echt niet deze keer. Maar daar word ik een beetje moe van de laatste tijd. Fans worden allemaal over een kam geschoren en het is dan ook niet gek dat je als voetbalsupporter in het algemeen wordt neergezet als de grootste debiel die er rond loopt op aarde.

Maar ik wil hier een lans breken voor de voetbalsupporter. Ik heb het niet over degene die bewust uit zijn op het vechten, maar wel over de fans die hun club door weer en wind steunen. Zij die iedere week een godsvermogen betalen om naar een wedstrijd van hun favoriete club te kunnen gaan. Zij die hun club helemaal achterna reizen naar Kazachstan omdat er toevallig daar ook nog gevoetbald wordt door hun team.

Maar de laatste jaren worden supporters steeds vaker weggezet door diverse media als tuig en mensen met een tekort aan hersencellen. En natuurlijk heb je de rotte appels ook in het voetbal ertussen zitten. Die zitten overal tussen. Maar als ik u vertel dat er bij het voetbal in de Eredivisie 10% minder incidenten zijn geweest dan het jaar ervoor. En dan te bedenken dat het eigenlijk ieder jaar minder wordt.

Maar waar ik mij dan bijvoorbeeld aan stoor is het volgende: iedere thuiswedstrijd van Ajax of Feyenoord zijn er zo’n 50.000 mensen op de been. Er worden natuurlijk wel wat mensen opgepakt maar dat aantal is bij lange na niet zo hoog dan wat er aan aanhoudingen werd verricht bij een festival als Lowlands. Hier werden ook een slordige 111 mensen aangehouden en ook daar waren 50.000 mensen aanwezig! En daar zeggen we dan, als een volkje dat overal een mening over heeft, niets over.

Soms hoop ik gewoon dat, zeker bij Europese wedstrijden, er geen incidenten plaats vinden waar zogenaamde supporters van bepaalde ploegen weer bij betrokken zijn. Dat er gewoon eens over de wedstrijd gepraat wordt of over de steun van de supporters.

En ik heb een advies aan alle moraalridders van Nederland. Ga eens mee met een Europese uitwedstrijd van een club. Het is voor het overgrote deel echt geen vechttripje. Het is een feest. Het is gezellig. Het is precies zoals voetbal door supporters wordt ervaren. En dan heb ik het niet over volwassen mannen in oranje leeuwen pak.   

Want zonder supporters heb je geen voetbal!

Er is geen crisis in het voetbal... Het is gewoon niet anders

Iedere week doe ik het met vele andere supporters in Nederland mezelf weer pijn. Ik ga er toch weer eens goed voor zitten want ja mijn favoriete club moet weer een wedstrijd spelen. En ach die zullen we wel winnen, dat denk ik dan. Maar in de praktijk valt deze gedachte vies tegen. Om het te vergelijken. Je gaat kijken voor een Ferrari maar komt uiteindelijk thuis met een Renault Twingo. Daar komt het vaak wel op neer.

Laat ik allereerst beginnen dat ik Renault Twingo helemaal geen verkeerd wagentje vind. Maar het staat in mijn ogen wel symbool voor waar ik de afgelopen weken in het Nederlandse voetbal naar heb gekeken. Elke keer die hoge verwachtingen maar er wordt er geen een ingelost. Helemaal geen. En daar baal ik van.

Ik heb het beste voor met het Nederlandse voetbal. En met mij heel veel Nederlanders.  We willen graag elftallen goed zien spelen, geweldige acties zien en daarnaast ook genieten van briljante talenten. Maar de laatste weken is het niet te vinden in Nederland. Geen goed spelende ploegen, geen bijzondere acties en al helemaal geen grote talenten meer.

Dat laatste wil ik graag toelichten. Tien jaar terug waren de talenten niet aan te slepen. Zo had je bij Ajax Sneijder en Van der Vaart, Van Persie bij Feyenoord en zo kan ik nog wel even door gaan. Maar tegenwoordig zie ik geen echte talenten meer. Als een jongetje van 16 jaar een wedstrijd goed speelt is het gelijk al het grootste talent wat in alle jaren op de Nederlandse velden te bewonderen is geweest. Maar vijf wedstrijden verder zie en hoor je helemaal niets meer van zo’n voetballer.

In mijn ogen zijn gewoon te snel tevreden in Nederland. Als een Bakkali een keer mee doet en hij schiet er twee in, dan vinden we dat leuk. Maar als hij vervolgens twee maanden niets meer heeft laten zien dan is er niemand die zo’n jongen durft aan te pakken. Want ja, het is nog een jonge speler. Maar moet je wel zo snel tevreden zijn? In de periode dat we nog wat voorstelden in Europa en niet verloren van een stel Schotse hooglanders of bouwvakkers uit Luxemburg, waren we nooit tevreden. Een talent moest er vanaf het begin staan. Kon je dat niet, dan kon je het niveau niet aan.

Maar ik hoor u al denken, wat zeurt hij nou weer. De competitie is toch spannender dan tien jaar terug!? Dat kan maar dan wil ik u even op een aantal dingen wijzen. Voor supporters is het verschrikkelijk om jaarlijks een paar honderd Euro te betalen voor wat wedstrijdjes. Maar dat doen zij omdat ze van een club houden en niet omdat hun club thuis gelijk speelt tegen RKC of verliest van Roda. Het spel is al jaren niet meer om aan te zien. Dus daarvoor hoef je ook al niet meer te kijken. Die spanning zou dan nog veel moeten vergoeden. Maar nee sorry, bij dat argument haak ik af. Ik verkies goed voetbal boven spanning in een competitie.

En dan krijg je vandaag die berichten in de media van crisis bij PSV omdat ze twee keer verliezen van Roda. Of crisis bij Ajax omdat ze al een paar wedstrijden achter elkaar al niet meer hebben gewonnen..Het Nederlandse voetbal stelt, op clubniveau, al jaren niets meer voor. Dat kan je geen crisis noemen, wat in mijn ogen een korte periode is. Dat noem je naar mijn mening een chronische ziekte. Een ziekte die vele voetbalharten pijn doet. Maar beste lezer geloof mij, het is gewoon niet anders.

Grande Inter

Er zijn altijd voetbalploegen voor wie je een zwak hebt als voetballiefhebber. Vaak is dat een underdog tijdens een wedstrijd. Maar velen hebben ook een tweede liefde naast hun eigen favoriete club. Voor de een is dat een hele kleine club uit Engeland voor de ander weer het Argentijnse Boca Juniors. Maar voor mij is dat Inter Milan.

En de reden dat ik deze blog vandaag (15 oktober 2013) schrijf heeft te maken met het bericht dat vandaag naar buiten kwam. Inter is door Massimo Moratti verkocht aan de Indonesiër Erick Thohir. De beste man heeft een meerderheid van 70% gekocht in de club. Maar ik ben ergens bang voor. Bang dat Inter zijn ziel heeft weg gegeven!

Het zal namelijk niet de eerste club zijn die na een overname zich volledig zal overgeven aan het grote geld. Bij Chelsea gebeurde het al, net als bij Manchester City. Vooral laatstgenoemde zag zijn volledige club cultuur aan gort geholpen worden. En wat was daar de reden van? Het geld. Dat waarmee je spelers kan kopen.

Ik ben bang dat Inter ook die kant op zal gaan. Van een traditionele club met een prachtig zwart/blauw shirt waar grote voetballers in speelde naar een ordinair koopclubje. En ik weet ook wel dat het met Inter niet veel meer was de laatste jaren. Na het laatste hoogtepunt in 2010 onder aanvoering van Wesley Sneijder ging het snel bergaf met Nerazzurri .

Maar toch is het zonde. Er waren nog eens tijden in de jaren ’60 dat Inter de beste van Europa was. In eigen land werd het een aantal keren kampioen en ook in Europa werd er gewonnen van grootmachten als Real Madrid en Benfica. En dat met een revolutionair spelsysteem voor die tijd. Met vijf verdedigers achterin werd alles dichtgetimmerd. Het begrip catenaccio werd hier geboren. Net als de bijnaam voor deze grootse periode in de geschiedenis van de club: Grande Inter!

Nederland heeft ook een hele bijzondere band met Inter Milan. Zo was Faas Wilkes in 1949 de eerste Nederlander die een transfer maakte naar een grote club in het buitenland. Maar ook was het de club waar enkele Nederlanders het niet redde. Denk aan Bergkamp en nog recenter Andy van der Meyde.

Inter blijft ook altijd een beetje een mystieke club in mijn ogen. Je kan er niet altijd een goed beeld van krijgen. Ene jaar spelen er de grootste en bekendste spelers. Jaar erna staat er weer een hoop jeugd in. Wat dat is hoef ik ook niet te weten. Dat maakt deze club juist zo mooi.

Ik hoop dat de Indonesische vriend Inter nog steeds een prachtige club laat zijn. Een club die aan alles mooi is. Prachtig shirt, mooie geschiedenis en een club met een toekomst. Grande Inter!

Voetbal een feestje? Dacht het niet!

Het was voor de meeste Ajacieden geen gemakkelijk weekend. Er werd met 4-0 verloren bij PSV, iets wat hard aan kwam. Zeker gezien het spelbeeld van de eerste helft. Maar ik wil het niet hebben over de wedstrijd en of het wel of niet verdiend was, want dat spreekt voor zich. Waar ik het wel over wil hebben is de burgervader van de gemeente Eindhoven, dhr. Rob van Gijzel.

Vorige week kwam in het nieuws dat er geen Ajax supporters aanwezig mochten zijn bij de wedstrijd in Eindhoven tegen PSV. Er werd gewerkt aan de tunnel in Best en dat zorgde ervoor dat er geen treincombi mogelijk was. Omreizen met de trein was ook niet mogelijk vanwege allerlei technische of logistieke redenen.

Dus toen werd de hoop van menig Ajax supporter gevestigd op een mogelijke bus combi. Maar ook die kwam er niet. De burgemeester en zelfs de rechter besloot dat dit niet kon. Dit omdat er tijdens de laatste PSV-Ajax in april, confrontaties waren geweest tussen PSV aanhangers en de ME. De schuld van de Ajax supporters kon je het dus niet noemen.

Maar wat wellicht nog wat vreemder was, was dat er een paar dagen eerder in Eindhoven wel tegen de lokale FC gespeeld kon worden waar de uit supporters wel welkom waren met de bus. Een vreemde situatie, zeker omdat het twee dagen later ineens niet meer mogelijk was. Maar dat was het toppunt nog niet van dit weekend.

Dat kwam zaterdagavond. Nadat vrijdag er ineens geruchten opdoken over mogelijke demonstraties van Ajax supporters in Eindhoven, besloot de gemeente Eindhoven samen met de politie controles te houden op de toegangswegen naar Eindhoven. Er stond erg veel ME bij onder meer Schijndel en Boxtel. Uiteindelijk bleek het loos alarm te zijn.

Er werd buitensporig veel politie ingezet. Zoveel dat je je af moet vragen of het niet goedkoper was geweest om Ajax supporters toe te laten in Eindhoven. Maar daar hoor je nu niemand over, nu PSV gewonnen heeft. En dat stoort mij een beetje. Er is bijna niemand die Van Gijzel deze spiegel durft voor te houden.

De reden dat ik deze blog schrijf is heel simpel. Voetbal zou een feestje moeten zijn. Maar zolang er burgemeesters rond lopen zoals dhr. Van Gijzel die te bang zijn om een aantal uit supporters toe te laten, zal het voetbal nooit een feestje worden!